Nieczęsto trafiają się gry planszowe, które od pierwszych stron instrukcji jasno pokazują, że nie zamierzają rywalizować z klasycznymi eurogrami czy dynamicznymi tytułami nastawionymi na walkę o punkty. „W oparach miłości” od początku stawia na coś zupełnie innego. Tutaj najważniejsza jest historia dwojga ludzi, ich relacja, podejmowane decyzje i to, jak z pozornie niewielkich wyborów rodzi się wspólna opowieść.
Już sam opis gry pokazuje, że wcielamy się w bohaterów rodem z komedii romantycznej. Historia zaczyna się od pierwszego zauroczenia, a później prowadzi przez kolejne etapy związku. Pojawiają się wspólne chwile, prezenty, niezręczne sytuacje, rodzinne problemy, sekrety, kłótnie czy ważne życiowe wydarzenia. Wszystko po to, aby na końcu sprawdzić, dokąd zaprowadziła nas ta relacja i czy udało się spełnić przeznaczenie wybranych postaci.
Już po przeczytaniu instrukcji można odnieść wrażenie, że autorzy chcieli stworzyć grę, w której mechanika nie jest najważniejsza sama w sobie. Ma ona przede wszystkim wspierać opowiadaną historię. Każda decyzja ma znaczenie, ale równie istotne jest to, jak gracze interpretują wydarzenia i jakie emocje nadają swoim bohaterom. To właśnie ten element wydaje się fundamentem całej rozgrywki.
Zawartość pudełka i pierwsze wrażenie
Instrukcja pokazuje, że pudełko zostało bardzo bogato wyposażone. Oprócz planszy otrzymujemy dwustronne karty postaci, podstawki, pomoce graczy, znaczniki oraz bardzo dużą liczbę kart odpowiadających za praktycznie wszystkie elementy rozgrywki.
Największą część zawartości stanowią oczywiście karty. Znajdziemy tutaj historie miłosne, sceny, karty osobowości, powierzchowności, zawodów oraz przeznaczenia. Do tego dochodzi jeszcze osobny zestaw kart samouczka, który ma ułatwić rozpoczęcie pierwszej partii. Sam fakt przygotowania pełnego samouczka świadczy o tym, że autorzy chcieli możliwie łagodnie wprowadzić graczy w dość nietypowe zasady.
Podoba mi się również pomysł zastosowania specjalnych przegródek do organizacji kart. W instrukcji poświęcono temu osobny fragment, pokazując, że całość została zaprojektowana z myślą o wygodnym przygotowaniu kolejnych rozgrywek. Poszczególne talie są jasno oddzielone, a dodatkowe przekładki pozwalają później uporządkować także przyszłe dodatki lub własne modyfikacje kolekcji.
Już na tym etapie widać, że gra bazuje na ogromnej liczbie kart. To właśnie one odpowiadają za rozwój historii, zmieniają sytuację bohaterów i sprawiają, że każda opowieść może przebiegać inaczej.
Klimat ponad wszystko
Największe wrażenie zrobił na mnie fragment instrukcji poświęcony odpowiedniemu nastawieniu do gry. Autor praktycznie od razu uprzedza, że nie jest to planszówka, w której liczy się wyłącznie wygrana.
Wręcz przeciwnie. Instrukcja zachęca graczy do odgrywania ról, dopowiadania wydarzeń i wspólnego budowania historii. Jeżeli karta sugeruje opowiedzenie czegoś o bohaterach, warto wykazać się kreatywnością. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, aby pominąć takie elementy, jednak twórcy bardzo wyraźnie podkreślają, że właśnie dzięki nim cała opowieść nabiera życia.
Bardzo spodobało mi się również stwierdzenie, że gracze nie kierują jedynie postaciami, ale również samą historią. To dość nietypowe podejście. W wielu grach fabuła jest jedynie dodatkiem do mechaniki. Tutaj wydaje się dokładnie odwrotnie. Mechanika istnieje po to, aby opowiedzieć ciekawą historię o związku dwóch osób.
W praktyce oznacza to, że nawet jeśli nie uda się osiągnąć idealnego zakończenia, sama rozgrywka nadal może być satysfakcjonująca. Liczy się droga, a nie tylko wynik końcowy.
To bardzo odważne podejście do projektowania gry planszowej i już po samej instrukcji można zauważyć, że autorzy konsekwentnie trzymają się tej filozofii od początku aż do zakończenia partii.
Tworzenie własnych bohaterów
Bardzo ciekawie wygląda również etap przygotowania postaci. Nie dostajemy gotowych bohaterów z narzuconymi cechami. To gracze sami stopniowo budują osoby, którymi będą kierować.
Najpierw wybierana jest płeć postaci, choć instrukcja wyraźnie zaznacza, że nie wpływa ona na mechanikę gry. Znacznie większe znaczenie mają kolejne elementy.
Pierwszym z nich jest osobowość. Każdy gracz dobiera kilka kart i wybiera spośród nich trzy, które określają charakter jego bohatera. Co ciekawe, każda z tych kart posiada własny cel osobowości. Nie są to jedynie opisy fabularne, ale konkretne warunki, które później warto realizować podczas rozgrywki. Jednocześnie instrukcja podkreśla, że postacie mogą się zmieniać. Nie trzeba przez całą grę zachowywać się zgodnie ze swoim charakterem. Można świadomie odejść od początkowych założeń, licząc na późniejszą zmianę osobowości. To bardzo interesujący pomysł, który sprawia, że bohaterowie rozwijają się wraz z przebiegiem historii.
Następnie wybierany jest zawód oraz powierzchowność. Szczególnie ten drugi element wydaje mi się wyjątkowo klimatyczny. To przeciwnik wybiera cechy wyglądu naszej postaci i jednocześnie opowiada, co zwróciło jego uwagę podczas pierwszego spotkania. Dzięki temu już na początku gracze zaczynają tworzyć wspólną historię, zanim jeszcze rozegrana zostanie pierwsza scena.
Bardzo podoba mi się, że nawet proces przygotowania gry nie jest tutaj zwykłym rozdaniem kart. Staje się częścią opowieści.
Największą siłą „W oparach miłości” wydaje mi się sposób prowadzenia rozgrywki. Zamiast klasycznych akcji znanych z wielu planszówek otrzymujemy serię scen, które wspólnie budują historię związku dwóch bohaterów. Każda karta jest kolejnym fragmentem tej opowieści i jednocześnie stawia przed graczami wybór, który może wpłynąć zarówno na dalszy przebieg wydarzeń, jak i końcowy rezultat.
Rozgrywka została podzielona na rozdziały. Pierwszy z nich zazwyczaj skupia się na romantycznym początku znajomości, kolejne wprowadzają coraz poważniejsze wydarzenia, a ostatni prowadzi do finału historii. Dzięki temu całość przypomina dobrze skonstruowaną komedię romantyczną z wyraźnym początkiem, rozwinięciem i zakończeniem. Nie są to przypadkowe sceny wrzucane jedna po drugiej. Instrukcja wyraźnie pokazuje, że autorzy chcieli zachować odpowiednie tempo narracji.
Każdy rozdział określa również, z których talii dobierane są kolejne sceny. Początkowo dominują wydarzenia słodkie i romantyczne, później pojawiają się bardziej życiowe sytuacje, a w końcu do gry wchodzą wydarzenia burzliwe, sekrety czy poważniejsze konflikty. To sprawia, że historia naturalnie nabiera tempa i stopniowo zmienia swój charakter.
Trzy talie scen, trzy różne oblicza związku
Bardzo ciekawym rozwiązaniem jest podział scen na trzy główne talie.
Pierwsza z nich odpowiada za romantyczne i lekkie wydarzenia. To właśnie tutaj rodzą się pierwsze uczucia, pojawiają się sympatyczne chwile oraz sytuacje budujące relację między bohaterami.
Druga talia skupia się na bardziej poważnych wydarzeniach. Instrukcja sugeruje, że dotyczą one ważnych momentów życia, które mogą spotkać praktycznie każdą parę. Dzięki temu historia przestaje być wyłącznie bajkowym romansem.
Największe emocje przynosi jednak talia burzliwa. To właśnie tutaj pojawiają się sekrety, dramatyczne wydarzenia oraz sytuacje zmuszające bohaterów do podejmowania naprawdę trudnych decyzji. W naturalny sposób zwiększa to napięcie i sprawia, że końcowe rozdziały wydają się znacznie bardziej intensywne niż początek rozgrywki.
Podoba mi się fakt, że ten podział nie służy jedynie organizacji kart. Wpływa również na tempo opowiadanej historii. Gracze mają poczucie, że relacja rzeczywiście dojrzewa i przechodzi kolejne etapy.
Wybory są najważniejsze
Praktycznie każda scena zmusza graczy do podjęcia decyzji. Nie chodzi jednak wyłącznie o wybór bardziej opłacalnej opcji.
Instrukcja wyraźnie zaznacza, że podczas podejmowania decyzji nie wolno otwarcie dyskutować, która odpowiedź będzie najlepsza. Gracze muszą polegać na intuicji, obserwacji zachowania drugiej osoby oraz własnych przypuszczeniach. To bardzo ciekawy pomysł, ponieważ sprawia, że emocje zaczynają odgrywać równie ważną rolę jak sama mechanika.
W grze występują dwa podstawowe typy wyborów.
Pierwszy polega na tym, że decyzję podejmuje tylko druga postać. W takim przypadku tylko ona zdobywa odpowiednie znaczniki osobowości oraz ponosi konsekwencje swojego wyboru.
Znacznie ciekawsze wydają mi się jednak sceny, w których decyzję podejmują oboje gracze jednocześnie. Każdy wybiera swoją odpowiedź w tajemnicy, korzystając z odpowiednich żetonów, a następnie obie decyzje zostają ujawnione równocześnie. Dopiero wtedy rozpatrywane są wszystkie efekty.
To rozwiązanie świetnie oddaje sytuacje znane z prawdziwych relacji. Nie wiemy, co wybierze druga osoba. Możemy jedynie próbować przewidzieć jej zachowanie.
Zgodność nie zawsze oznacza sukces
Bardzo spodobało mi się to, że instrukcja nie nagradza automatycznie zgodnych decyzji.
Owszem, wiele kart premiuje podobne wybory obu bohaterów, ale nie zawsze. Zdarzają się sytuacje, w których zgodność prowadzi do pogorszenia sytuacji albo wywołuje zupełnie nieoczekiwane konsekwencje. Dobrym przykładem jest opisana w instrukcji kłótnia w restauracji. W zależności od wybranych odpowiedzi bohaterowie mogą załagodzić konflikt, pogłębić go albo nawet doprowadzić do wymiany kart scen między graczami.
Dzięki temu trudno kierować się prostym schematem. Każda scena wymaga chwili zastanowienia.
Szczęście jako główny wskaźnik relacji
Jednym z podstawowych elementów mechaniki jest poziom szczęścia postaci.
Nie oznacza on zwykłych punktów zwycięstwa. Reprezentuje raczej to, jak dana osoba czuje się w związku. W trakcie rozgrywki poziom szczęścia nieustannie rośnie lub maleje w zależności od podejmowanych decyzji. Niektóre wybory poprawiają sytuację obu bohaterów, inne prowadzą do konfliktów, a jeszcze inne sprawiają, że jedna osoba zyskuje kosztem drugiej.
Bardzo podoba mi się fakt, że instrukcja konsekwentnie traktuje szczęście jako element fabularny, a nie tylko licznik punktów. Wysoki wynik oznacza po prostu, że bohater rzeczywiście dobrze czuje się w relacji.
Jednocześnie nie zawsze wystarczy zadbać wyłącznie o własne szczęście. Niektóre przeznaczenia wymagają także odpowiedniego poziomu szczęścia drugiej osoby. To sprawia, że egoistyczna gra nie zawsze okazuje się najlepszym rozwiązaniem.
Osobowość zmienia bohaterów
Drugim niezwykle ciekawym filarem mechaniki są znaczniki osobowości.
Każda decyzja wpływa nie tylko na poziom szczęścia, ale również rozwija określone cechy charakteru bohatera. Instrukcja przedstawia sześć głównych cech osobowości, z których każda posiada dwa przeciwstawne aspekty. W zależności od podejmowanych decyzji gracze umieszczają znaczniki przy odpowiednich cechach, stopniowo budując obraz swojej postaci.
To rozwiązanie bardzo mi się spodobało, ponieważ pokazuje rozwój bohatera na przestrzeni całej historii. Nie jest to postać zamknięta w kilku cechach zapisanych na początku rozgrywki. Jej charakter ewoluuje wraz z kolejnymi wydarzeniami.
Co więcej, późniejsze cele osobowości wymagają odpowiedniego rozłożenia tych znaczników. Oznacza to, że każda decyzja może mieć znaczenie jeszcze wiele tur później.
To jedna z tych mechanik, które wydają się dość proste, ale jednocześnie tworzą bardzo spójną całość z tematyką gry. Zamiast liczyć wyłącznie punkty, obserwujemy, jak nasze decyzje wpływają na charakter i rozwój bohaterów, których wspólnie prowadzimy przez kolejne etapy ich związku.
Regrywalność
Już po samej instrukcji widać, że autorzy mocno zadbali o to, aby kolejne partie nie wyglądały identycznie.
Wpływa na to kilka elementów jednocześnie. Przede wszystkim gra zawiera kilka historii miłosnych, które posiadają własne rozdziały, zakończenia oraz zestawy scen. Do tego dochodzą różne kombinacje kart osobowości, zawodów, powierzchowności oraz przeznaczenia. Nawet jeśli początek rozgrywki przebiega podobnie, późniejsze decyzje mogą całkowicie zmienić rozwój wydarzeń.
Duże znaczenie mają również sami gracze. Ponieważ instrukcja zachęca do odgrywania ról i dopowiadania historii, ta sama karta może za każdym razem nabrać zupełnie innego znaczenia. Jedna para potraktuje ją humorystycznie, inna stworzy znacznie bardziej poważną opowieść.
To właśnie ten czynnik sprawia, że regrywalność nie wynika wyłącznie z liczby kart, ale również z kreatywności uczestników.
Poziom trudności
Pod względem zasad „W oparach miłości” nie wydaje się grą bardzo skomplikowaną, ale jednocześnie nie nazwałbym jej tytułem dla osób, które chcą usiąść do stołu i po kilku minutach znać wszystkie reguły.
Już sama instrukcja zachęca do rozpoczęcia zabawy od przygotowanego samouczka. Nie jest to przypadek. Rozgrywka korzysta z wielu różnych rodzajów kart, kilku talii oraz licznych wyjątków dotyczących scen, sekretów, reakcji czy kart przeznaczenia. Samouczek stopniowo wprowadza kolejne elementy i pozwala poznawać mechanikę bez konieczności jednoczesnego zapamiętywania całej instrukcji.
Największym wyzwaniem nie wydają się jednak same zasady, lecz podejmowanie decyzji. Trzeba nieustannie analizować zachowanie drugiego gracza, próbować odgadnąć jego cele i zastanawiać się, które rozwiązanie będzie najlepsze nie tylko dla naszej postaci, ale czasem również dla całego związku.
To gra, która bardziej angażuje emocjonalnie niż matematycznie.
Podsumowanie
Już po lekturze instrukcji można zauważyć, że „W oparach miłości” próbuje zrobić coś, czego na rynku gier planszowych nie spotyka się zbyt często. Zamiast budować rozgrywkę wokół rywalizacji czy optymalizacji, stawia na emocje, relacje i wspólne opowiadanie historii. Wszystkie mechaniki podporządkowano temu jednemu celowi.
Podoba mi się konsekwencja, z jaką zaprojektowano całą grę. Tworzenie postaci, rozwijanie ich osobowości, zdobywanie szczęścia, wybieranie przeznaczenia czy podejmowanie wspólnych decyzji nie wydają się przypadkowymi pomysłami. Każdy z tych elementów wspiera tematykę związku i sprawia, że historia rozwija się w naturalny sposób.
Na plus zdecydowanie zaliczyłbym również dużą liczbę kart, różnorodne historie miłosne, możliwość rozwijania bohaterów oraz system ukrytych celów, który zachęca do uważnego obserwowania drugiej osoby. W instrukcji widać także spory nacisk na klimat i odgrywanie ról, dzięki czemu każda partia może pozostawić po sobie zupełnie inne wspomnienia.
Jeżeli szukacie dwuosobowej gry, która przede wszystkim opowiada historię i zachęca do wspólnego budowania relacji między bohaterami, „W oparach miłości” zapowiada się jako bardzo nietypowa i interesująca propozycja. Nie próbuje być kolejną grą o zdobywaniu punktów. Zamiast tego zaprasza do stworzenia własnej romantycznej opowieści, której zakończenie zależy od decyzji podejmowanych przez obie strony. I właśnie to wydaje mi się jej największym wyróżnikiem.
